Trouwvrouw's Blog

Zo heet dat toch?

trouwvrouw — Fri, 27 Jan 2012 18:41:44 +0000

Dit verhaal moet ik echt even met jullie delen.
Ik mocht aan boord van een prachtig salonbootje op de Amstel een huwelijk voltrekken. Ik word dan altijd aan de trouwsteiger bij het stadhuis opgehaald. Zo ook nu. In de kleedruimte bij de trouwzalen hees ik mij in mijn rode toga en pakte mijn attachékoffer waarin wij onze aktes en toebehoren meenemen.
Het kleine stukje van de trouwzalen naar de trouwsteiger is altijd leuk met mijn toga aan. Vooral zomers als het vol is met toeristen. De meesten maken stiekem een foto met een mobieltje ofzo, sommigen vragen of ze samen met je op de foto mogen. Het is nu januari, weinig toeristen. De boot lag al op me te wachten en vanaf de andere kant kwam het bruidspaar aangewandeld. Ik werd vriendelijk door de vrouwelijke schipper verwelkomd aan boord. Ze kijkt naar me en zegt: “ik heb al heel wat huwelijken aan boord gehad, maar nog nooit dat de ambtenaar een boerka aan had, want zo heet zo’n gewaad toch?!”
Het werd een hilarische ceremonie!

Landelijk overlegorgaan trouwambtenaren

trouwvrouw — Sun, 11 Dec 2011 11:10:48 +0000

Trouwen is allang niet meer het erebaantje van vroeger. Als trouwambtenaar wordt veel meer van je gevraagd dan alleen het jawoord vragen. Het vak van trouwambtenaar is veel uitgebreider dan dat en is enorm in ontwikkeling.

Ik schrijf dit bericht als voorzitter van Matrimonium, vereniging voor trouwambtenaren in Noord-Holland. Ook de provincie Drenthe en Groningen kennen een vereniging voor trouwambtenaren. Ik weet dat in het land wel samenwerking is in regio’s waarbij babsendagen georganiseerd worden, maar verder geen verenigingen (voor zover mijn kennis rijkt).

Het zou ontzettend goed zijn om contact te leggen met al deze “clubs”, om
• een enorm netwerk op te kunnen zetten en dus
• nog meer kennis en ervaring te kunnen delen
• nieuwsbrieven met elkaar uit te wisselen
• een actief forum te kunnen ontwikkelen op het gebied van huwelijksvoltrekkingen (Matrimonium heeft een forum die we dan open stellen voor alle trouwambtenaren)
• een beter inzicht te krijgen in de verschillen in rechtpositieregelingen
• workshops en trainingen “delen” waardoor de kosten voor een workshop zullen verminderen
• een landelijke congresdag organiseren

Maar daarnaast zouden we een landelijk overlegorgaan kunnen opzetten. Afgevaardigden van de regio die twee maal per jaar samen komen voor een overleg. Met dit overlegorgaan kunnen we zelfs proberen een serieuze gesprekspartner van de VNG te worden en te blijven.
Hiervoor ben ik op zoek naar contactpersonen. Dit is een algemeen belang van ALLE trouwambtenaren. Het is niet de bedoeling iedereen te motiveren lid van onze vereniging te worden, Matrimonium blijft vooralsnog een Noord-Hollandse vereniging.

Ik hoor heel graag wie zich wil aansluiten of voor mij een contactpersoon heeft waar ik dan uiteraard contact mee op zal nemen.

Op naar nóg meer geslaagde huwelijksvoltrekkingen!

Andréa Schipper
Voorzitter Matrimonium

www.matrimonium.nl

Oké je bent goed, maar blijf kritisch!

trouwvrouw — Sun, 30 Oct 2011 11:59:13 +0000

Trouwambtenaren die al een tijdje meedraaien vinden zichzelf goed. Allemaal. Ik ook, daar kom ik eerlijk voor uit. En wie zegt dat het niet zo is jokt. Je moet ook een beetje egotripper zijn om trouwambtenaar te willen zijn. Maar eerlijk is eerlijk, je hebt tijdens een huwelijksceremonie behalve een hele bijzondere ook een hele verantwoordelijke taak. En er is echt helemaal niks mis mee om jezelf goed te vinden. Wat ik kwalijker vind zijn diegene die zichzelf de beste vinden.
Ik denk dat je de beste niet kunt zijn. Heel simpel. Elk mens is anders, elk bruidspaar is anders. Daarom is die klik zo belangrijk. En die klik kan er ook niet met iedereen zijn. Ik kan een huwelijksceremonie heel bijzonder maken, maar ik weet zeker dat ik genoeg collega’s heb die dat óok kunnen.
Je pikt ze er zó uit hoor. Hebben het grootste woord, hebben alles al meegemaakt en weten alles beter. Je kent ze vast die types. Ik kom ze met regelmaat tegen dus jij vast ook. En ik word moe van ze . Ik heb maar 1 tip, blijf kritisch naar jezelf toe. Je ene ceremonie kan nóg zo goed zijn, dat zegt nog helemaal níks over de volgende. Elke keer weer zul je jezelf moeten bewijzen. Maar laat 1 ding duidelijk zijn. Je hoeft dit natuurlijk helemaal niet van me aan te nemen, ik ben zéker de beste niet. Maar wel kritisch!

Trouwen is geen “kunstje doen”.

trouwvrouw — Wed, 19 Oct 2011 17:40:07 +0000

Na vier geweldig leuke workshops aan weddingplanners en collega trouwambtenaren in het land heb ik mijn netwerk flink uit kunnen breiden, kennis kunnen delen en de stichting ALS op de Weg kunnen steunen. Tijdens deze workshops is me wel iets heel erg duidelijk geworden, wat ik eigenlijk best schrikbarend vind. Dan heb ik het over de collega trouwambtenaren. Hoe gemeenten omgaan met de babsen. Ze leren ze een “kunstje” en dan zoeken ze het maar uit. Nieuwe babsen worden zonder enige opleiding in de diepe trouwzaal gegooid en ze zien maar dat ze leren zwemmen. Het kunstje van hoe je een ceremonie houdt, dat willen ze hun babsen wel leren, maar enige kennis over wet en regelgeving ho maar. Echt zo’n gemiste kans!
De trouwambtenaren zijn de visitekaartjes dus inderdaad een gemeente is er zeer bij gebaad dat ze het zogenaamde kunstje goed kunnen, maar hoeveel profijt heeft de gemeente als ze veel meer weten dan dat en daardoor de bruidsparen veel beter van dienst kunnen zijn. Advies geven, vragen beantwoorden en zoveel meer professioneel zijn.
Collega’s die al járen in de trouwzaal staan (en dan bedoel ik echt al 15 tot 20 jaar) heb ik tijdens de workshop heel vaak horen zeggen “dat heb ik nooit geweten!” Ze zijn na de workshop nóg enthousiaster en ik weet zeker dat ze nu nóg meer uit hun ceremonies gaan halen. Geweldig!
Ik hoop echt dat gemeenten gaan inzien dat de huwelijksceremonie vandaag de dag veel meer is dan 20 jaar geleden. Een huwelijkvoltrekken is veel meer dan een kunstje doen. Wie weet mag ik in nóg meer plaatsen de workshop geven. Opleidingsinstituten geven ook training aan trouwambtenaren, maar duidelijk mist daar toch ook de vakkennis van de abs. Blij dat de trainingsbureaus waar ik voor mag werken daar anders over denken! Wil je bij jou in de regio ook een workshop? Hij duurt 3 uur. Breng collega’s van buurtgemeenten samen. Een pure win-win situatie. Netwerk, ervaringen delen, veel kennis opdoen en een goed doel steunen. Doen!

Succesvolle workshop voor weddingplanners en babsen

trouwvrouw — Sun, 02 Oct 2011 18:18:45 +0000

Ontstaan uit een actie op Twitter waarbij artikelen voor een veiling gevraagd werden. Een veiling voor het goede doel, de Stichting ALS op de Weg. Als ambtenaar van de burgerlijke stand heb ik een workshop aangeboden. Mijn kennis van de burgelijke stand overdragen voor het goede doel. Een pure win-win situatie. Kennis en netwerk uitbreiden en het goede doel steunen. Wat een reacties! In no-time hadden 16 deelnemers zich aangemeld en één workshop werden er zes.

Op 22 september heb ik in Rijswijk de eerste workshop gegeven. De Weddingplannersschool had hun pand beschikbaar gesteld en 14 deelnemers waren naar Rijswijk afgereisd. De tweede workshop gaf ik bij het Weddingplannersinstituut in Nieuwegein. En wat een reacties! Iedereen was vooral nieuwsgierig bij aanvang, en ging twee en half uur later enthousiast en met veel informatie weer de deur uit.

De workshop geef ik nog in Zwolle (15 oktober), Overveen (voor leden van Matrimonium), Purmerend (24 oktober) en Monnickendam (29 oktober). Er zijn nog plaatsen vrij!
Meer weten? Op deze website geef ik meer informatie over de inhoud en de locaties. Eventueel ben ik zeker bereid nog een datum te prikken voor een workshop in bijvoorbeeld het zuiden van het land, mits daar voldoende aanmeldingen voor zijn en we een locatie kunnen vinden die hun ruimte belangeloos beschikbaar stelt. Neem gerust contact met me op!

Steun de Stichting ALS op de Weg en meld je aan voor slechts € 25,00!

Andréa Schipper

Klik hier om slideshow te bekijken.

Trouwambtenaren hebben een vak om te vieren!

trouwvrouw — Mon, 26 Sep 2011 11:03:16 +0000

Het is kwart over 6 als mijn wekker gaat en het eerste dat in mijn hoofd opkomt is: “Het is (b)absendag!!” Al enkele maanden hebben we hier naartoe gewerkt en dan ineens is het zover. Het lijkt net een huwelijk…
In de Stopera komen we als bestuur en activiteitencommissie bij elkaar. Speciaal voor deze dag heeft de gemeente Amsterdam de raadzaal ter beschikking gesteld. Deze eerste (b)absendag organiseren we in Amsterdam, in stijl, in de raadzaal. Hoe stoer is dat!
Van de 83 leden hebben 30 zich aangemeld voor deze bijzondere dag. We ontvangen ze met een feestelijke koffie. De Taart van mijn Tante heeft voor ons overheerlijke bruidstaart gemaakt. Feestelijker kan bijna niet.
In de raadzaal gaat het programma echt van start. Als voorzitter mag ik op de plek waar normaal de burgemeester zit de dag openen. Op geheel eigen wijze natuurlijk: “wat vind ik dit stoer, dat ik hier mag staan!” Leerzaam, leuk en vooral ook heel gezellig, dat zijn de elementen waar het programma om draait vandaag.
We starten met een beetje geschiedenis. 200 Jaar burgerlijke stand. Toen Napoleon ons land veroverde heeft hij de Code Civil (ook wel de Code Napoléon) ingevoerd. De taak van de kerken om registers bij te houden van geboortes, huwelijken en overlijden werd door de staat over genomen. De burgerlijke stand was een feit. In 1811 officieel van kracht geworden, wat betekent dat we dit jaar wat te vieren hebben! Napoléon had officieren van de burgerlijke stand de taak gegeven huwelijken te voltrekken, later raadsleden en burgemeesters en nog veel later werden ook andere personen tot dit ambt toegelaten. Pas sinds 1931 mogen ook vrouwen dit vak uitoefenen. We blikken terug via een diapresentatie naar volkstellingen ver in het verleden en kijken vooruit naar wat de toekomst gaat brengen. Digitale aangiftes, digitale aktes, wie weet wat er komen gaat.
Inmiddels heeft Rederij Smidtje de fluisterboot Couperus aan de trouwsteiger aangemeerd. Segment Opleidingen heeft deze rondvaart voor ons mogelijk gemaakt. Verrast stappen de leden aan boord en laten zich van thee, koffie en een voortreffelijke lunch voorzien. Ondertussen varen we langs veel trouwlocaties die stadsdeel Centrum rijk is. Er is genoeg te zien. We meren af aan de Oudezijds Voorburgwal. De Oude Kerk prijkt er statig boven alle panden uit, uitnodigend, en we gaan er naar binnen. In het verlengde van de workshop leidt Laxmi ons hier rond. We zien de Rode Deur. Een begrip in Amsterdam, want wie door de Rode Deur gegaan was had ondertrouw gedaan. Zo ook Rembrandt met zijn Saskia op 10 juni 1634.
We wandelen naar de overkant van de gracht waar Sofitel Legend The Grand is gevestigd. Van 1808 tot 1988 het stadhuis van Amsterdam. Na de invoer van de burgerlijke stand in 1811 werden hier de registers bijgehouden en niet meer in de Oude Kerk. We krijgen toegang tot de trouwkamer eerste klas waar ik een kleine rondleiding mag geven. Mijn collega zetten zich neer in de prachtige art decor stoelen terwijl ik de wijs op alle bijzonderheden die deze zaal kent. Ik kan erover blijven vertellen. Maar we hebben een strak programma.
Terug in de Stopera volgt een workshop die Bart en Marian verzorgen. We krijgen 3 vragen: 1) Hoe blijf je creatief met het maken van je speeches, ook als je al jaren trouwambtenaar bent; 2) hoe ga je om met gillende kinderen en 3) wat is nou je meest bijzondere ervaring in de trouwzaal. Vervolgens worden we in groepen verdeelt en gaan we de antwoorden uitwerken, ervaringen met elkaar uitwisselen. Ontzettend leuk en iedereen gaat er volledig in op.
Een ander belangrijk doel van deze babsendag is ook de trouwambtenaar positief in de publiciteit brengen. We hebben zoveel negatief nieuws gehad door de weigerambtenaren, daar willen wij als vereniging wat mee. Dat moet anders. Trouwambtenaren eens in het zonnetje zetten. Dat willen we ook met deze dag bereiken. Maar hoe doe je dat?
We gaan op pad. Maar niet zomaar op pad. Nee, eerst trekken we onze toga’s aan en als verrassing hebben Marian en Bart zich inmiddels tot bruidspaar getransformeerd. Vervolgens gaan we de stad in voor een groepsfoto. We hebben enorm veel plezier om de reacties die we onderweg krijgen. “Zijn jullie hoogleraren?” vraagt een voorbijganger ons als we langs de UVA lopen. En vooral het bruidspaar krijgt heel veel gelukwensen. We lopen via The Grand naar de Dam waar de toeristen hun ogen uitkijken. Vooral de Japanse toeristen. Terwijl wij poseren gaan zij steeds snel even voor ons staan, zodat een vriend of vriendin even een foto kan nemen. En als we dan zeggen kom er maar bij, dan is letterlijk het hek van de Dam en staan we midden in een enorme groep Japanners. Een geweldige ervaring om met zijn allen in toga door de stad te wandelen. Wat zijn we blij met fotograaf Brian Elings die al onze belevenissen vast legt!
We sluiten ook in de raadzaal de dag weer af. En deze keer niet alleen door de voorzitter, nee ook de burgemeester spreekt ons toe. Omdat het Prinsjesdag is, kan hij er in persoon helaas niet bij zijn, maar hij heeft een videoboodschap voor ons opgenomen in de Raadzaal en zo is het net of hij toch in ons midden is. Heel bijzonder.
In de foyer staan champagneglazen klaar. We sluiten af in stijl en toosten op een meer dan geslaagde dag.
Een dag vol positiviteit, gezelligheid en leermomenten. Iedereen is enthousiast, volgend jaar weer een (b)absendag! Een goodiebag staat klaar waar onze sponsors allemaal een bijdrage aan hebben geleverd. Zonder onze sponsors was deze dag absoluut niet mogelijk geweest, daarom een enorme dank aan de gemeente Amsterdam, Segment opleidingen en de Huwelijksdatagids (Bruiloft.nl). Santé!

Klik hier om slideshow te bekijken.

Trouwen op Chateau de Vallagon, een onvergetelijke ervaring

trouwvrouw — Mon, 05 Sep 2011 19:33:24 +0000

Parijs, zaterdag 3 september 2011.
De trein vertrok om kwart over 9 en we waren mooi op tijd bij Gare Montparnasse. Tickets hadden we al geboekt en de vorige dag waren we al p ontdekkngsreis uitgegaan, zodat we niet teveel hoefden te zoeken vandaag. De TGV gaat echt loeihard. Je oren klappen gewoon dicht. Maar je zit lekker relaxt en met een ontbijtje erbij was het uurtje treinen zo om. Overstappen in Saint Pierre des Corps op de trein naar Montrichard. Ook dat was zo geregeld. Montrichard bleek echt een heel klein stationnetje. Leuk dorpje maar geen taxi te bekennen. Ik had het telefoonnummer van het kasteel in mijn telefoon gezet en dat kwam nu goed uit. Superservice, want ze kwamen ons ophalen en ze vertelde ons onderweg naar het kasteel ook gelijk nog wat over de streek. Echt prachtig. Bourré, waar het kasteel staat, leefde van championteelt en de steenwinning uit grotten waar de kastelen van gebouwd werden. Alleen beide inkomstenbronnen mogen niet meer, dus is er nu veel werkloosheid.
We kwamen bij het kasteel aan en onze mond viel open. WAUW wat een prachtige locatie!!
Het bruidspaar was druk bezig foto’s te nemen en heel blij dat ook de ambtenaar gearriveerd was We waren ruim op tijd en hadden alle tijd om rond te kijken, foto’s te nemen, koffie te scoren. De eigenaren van Chateau de Vallagon zijn Nederlands. Super gastvrij, lekker makkelijk en denken van a tot z met je mee. Heerlijk!
Het was wel erg warm, er dreven genoeg wolken heen en weer waar we bedenkingen bij hadden, maar het bleef prachtig weer. Sterker nog, we trouwden een half uur vroeger, om niet volledig in de brandende zon te hoeven zitten. Bruidspaar en ambtenaar wel, maar de gasten hadden dan nog schaduw. Ik heb echt tot het allerlaatste moment gewacht met mijn toga aan doen. Zooooo warm. Tijdens mijn speech voelde ik de druppels over mijn rug glijden haha, je moet er wat voor over hebben hè Geen probleem, ik had het er gráág voor over haha. Het werd een ontzettend leuke ceremonie. Heel relaxt, gewoon zoals ze zijn, kinderen erbij: “mama ik heb een snottebel!” en daar kwam de oudste aangerend. Geweldig! Ik had ook een kinderakte gemaakt en daar hebben de twee kleintjes een handtekening opgezet door hun hand te omtrekken met kleurtjes die ik had meegenomen. Zo komt je koffer wel vol. Whahahaha. Karin maakte tijdens de ceremonie foto’s, de plaatjes die de fotograaf mist zeg maar. Super leuk. En ik had mijn Selphy Fotoprintertje meegenomen. Gelijk na de ceremonie hebben we drie foto’s uitgekozen om te geven en daar waren ze hartstikke blij mee. Toch leuk om gelijk wat in handen te hebben. Dat is een goed idee geweest.
We hadden pas om kwart voor 7 een trein terug vanuit Montrichard naar Saint Pierre des Corps. De TGV moet je reserveren van te voren, dus je kunt niet zomaar bedenken om een andere trein te nemen. En vanuit Montrichard rijden niet elk uur treinen, dus we moesten ruim een uur op de TGV wachten. Een enorme wolkbreuk gaf verkoeling, maar ook héél veel water! Eenmaal terug in Parijs was het weer droog. Het had er aan de straten te zien ook behoorlijk geregend, en de temperatuur was ook een stuk aangenamer dan de avond ervoor, want toen was het vies warm. We dropten de spullen in het hotel en besloten in de buurt een hapje te eten. Een leuke brasserie had een plekje voor ons op het terras en ondanks dat het al 10 uur was, was het nog hartstikke druk met eters. En wij waren zeker niet de laatsten die aan tafel schoven. Wijntje erbij, helemaal goed. Afsluiten van een bijzondere dag. Als je op zo’n kasteeltje staat dan realiseer je je wel hoe bevoorrecht je bent dat je dat mee mag maken! Een top locatie, een fantastisch bruidspaar… Een wereldervaring. Met heel veel dank aan het bruispaar en collega trouwambtenaar Mariëlle Jongmans die me met het bruidspaar in contact bracht. Vanaf het eerste telefoongesprek was er een klik en die werd alleen maar beter. Super dan toch als je hun trouwvrouw mag zijn!!

Eerste huwelijk voltrokken in COC Amsterdam

trouwvrouw — Mon, 22 Aug 2011 19:16:33 +0000

Ik vond het een bijzonder verzoek, COC wilde trouwlocatie worden. Leuk! Een prachtige veelbetekenende plek in Amsterdam erbij op de al lange lijst van trouwlocaties. Ik ging ermee aan de slag en een paar weken later hamerde de stadsdeelraad van Centrum mijn besluit af en was het een feit. COC was officieel trouwlocatie van ons stadsdeel. Een blije COC maar vooral een blij gommenpaar, want zij hadden de boel in gang gezet. Balazs en Henrik wilden er trouwen. Omdat het voor hun zo’n belangrijke plek was en, zeiden ze, “trouwen doe je op een plek die betekenis voor je heeft.” Ze kwamen beiden uit Hongarije, een land waar homosexualiteit nog lang niet zo geaccepteerd is als hier bij ons. Eén van de grootste redenen om naar Amsterdam te verhuizen. Maar sjonge wat waren er veel Hongaren overgekomen om erbij te zijn. Zij wilden hun vrienden maar wat graag gelukkig zien. In het COC, die voor hun the perfect match bleek: “Voor ons betekent COC openheid, acceptatie en welkom zijn – één van de voornaamste reden waarom wij ons in Nederland zo welkom voelen. Bovendien is de stijl van het gebouw gewoon goed: geen kasteel of paleis met glimmende interieuren of fonteinen in de tuin, maar een plek waar we ons comfortabel voelen omdat het meer onze stijl weer geeft en wie we zijn.”
Ze hadden het perfect georganiseerd. Voordat we aan de ceremonie begonnen, een uur van te voren, hielden ze zelfs nog een generale repetitie. Ik kwam precies op tijd binnen om het mee te maken. Sterker nog, ik was onderdeel van deze repetitie. Ze starten met een fotopresentatie, dan een welkom van de ceremoniemeester en vervolgens gingen de deuren naar de zaal open en mocht ik binnenschrijden. Gevolgd door twee bloemen-jongens (mannen is een beter woord), twee ringenmeisjes, twee bloemen-dames en vervolgens het bruidspaar met hun getuigen. Het was een hele optocht, maar het maakte het helemaal af voor ze.
En zo begon dus de ceremonie. De zaal vol, een geweldig lief gommenpaar en ik mocht het doen. Ik mocht ze het jawoord vragen. Ik vond het een eer, want eerlijk gezegd had ik verwacht dat ze een speciale ambtenaar zouden vragen. De burgemeester, de voorzitter van het COC, maar nee, er was een klik, van begin af aan al en ze wilden heel graag dat ik de ceremonie deed. Dat heb ik me geen twee keer laten zeggen! Wat dacht je.
Het werd een geweldig leuke ceremonie. Ik had de Hongaarse ambassade gebeld om te leren hoe ik de gasten welkom kon heten en hoe ik de mannen veel geluk kon wensen. Altijd goed, een welkom in de eigen taal is tenslotte altijd net een beetje meer welkom.
Ze zaten te stralen, en niet alleen zij, je zag iedereen in de zaal genieten. Ze hadden het zo mooi aan mij verteld: wat Hongarije betreft, het zou geweldig zijn om te noemen dat ondanks dat het niet makkelijk is om homo te zijn in dat land, de vrienden die er zijn uit Hongarije om dit huwelijk met ons te vieren en ons te steunen laat toch wel zien dat Hongarije nog niet hopeloos is in op het gebied van acceptatie van verschillen en erkenning van iedereens recht om lief te hebben en te worden bemind.
En ik? Ik genoot dubbel en dwars mee, want ik mocht aan het eind twee mannen zoenen!
Als klap op de vuurpijl gingen na de ceremonie de grote deuren weer open en daar stond een enorme drag-queen met een blad voor Hongaarse drankjes om te toosten op het bruidspaar. Het feest was compleet. Hoera voor het bruidspaar!
Klik hier om slideshow te bekijken.

Wat is weigeren nou eigenlijk echt?

trouwvrouw — Wed, 10 Aug 2011 15:47:48 +0000

De “weigerambtenaar”
Laat ik het nog maar eens uitleggen. Ik krijg zoveel vragen, en vooral de vraag “hoe denk jij daar dan over?” Dit dus, een ambtenaar of buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand kan helemaal niet weigeren stellen van gelijk geslacht te trouwen. Waarom niet? Hierom niet:
Wie benoemd is als abs of babs handelt niet namens de wet, niet namens de koningin en niet namens de gemeente of burgemeester. Een ambtenaar van de burgerlijke stand voert geheel zelfstandig de wet uit en is daarbij zowel strafrechtelijk als civielrechtelijk hoofdelijk aansprakelijk. Een abs en babs belooft of zweert in de eed die hij/zij voor de rechtbank moet afleggen voordat een benoeming volgt dat hij/zij “de betrekking van (buitengewoon) ambtenaar van de burgerlijke stand met eerlijkheid en nauwkeurigheid zal vervullen en dat hij/zij de wettelijke voorschriften, de burgerlijke stand betreffende, met de meeste nauwkeurigheid zal opvolgen.” Deze eed of belofte staat in artikel 16 lid 4 BW1 opgenomen.
In artikel 30 van datzelfde wetboek staat “Een huwelijk kan worden aangegaan door twee personen van verschillend of van gelijk geslacht.”
Als een abs of babs belooft of zweer nauwkeurig te handelen volgens de wet dan zijn we er toch uit? Dan kun je zo’n huwelijk dus niet weigeren. Je kunt weigeren als je weet dat éen van beiden al getrouwd is, of als een huwelijk onder dwang is of als een huwelijk alleen vanwege een verblijfstitel wordt aangegaan, dat zijn gronden om te weigeren, want alle drie de redenen zijn in strijd met de wet, maar twee mannen of twee vrouwen die trouwen is volledig wettig. Dat is géén homohuwelijk, dat is een huwelijk.
Als een trouwamtenaar geen huwelijk wil voltrekken vanwege zijn of haar geloofsovertuiging, dan ben ik van mening dat diegene niet had moeten beloven of zweren dat hij/zij nauwgezet de wet zal volgen.
Lieve collega trouwambtenaren, weiger alleen dat wat je weigeren kan en doe voor de rest gewoon je werk. Het liefst met de grootste overtuiging en realiseer je vooral dat je een wereldbaan hebt. Want die heb je!!

Andréa Schipper
Trouwvrouw

De commerciële trouwambtenaar; hot item of heet hangijzer?

trouwvrouw — Sun, 31 Jul 2011 20:38:52 +0000

Ik mocht onlangs tijdens een Babsendag in Limburg spreken over Matrimonium, de vereniging voor trouwambtenaren in Noord-Holland. Een eer, maar zeker ook een belevenis.
Er zijn dingen die je altijd een keer de eerste keer doet en dit was er één. Ik heb al voor heel wat gezelschappen gesproken, maar nog nooit voor een zo groot gezelschap collega trouwambtenaren. Wat ontzettend leuk was dat! En ik vond het maar wat stoer: in een theater, op een groot podium met naast me een enorm scherm met daarop héél groot afgebeeld: MATRIMONIUM.
In Limburg wilde men weten hoe dat nou gegaan was met de oprichting en natuurlijk vertel ik daar maar wat graag over. Maar ik vertelde over trouwambtenaren en over de verschuivingen die in de trouwbranche plaatsvinden. We zien het allemaal en wie het niet ziet, heeft zijn of haar ogen dicht.
Werd er vroeger altijd op het gemeentehuis getrouwd, tegenwoordig kiezen bruidsparen voor de meest mooie locaties. Gelukkig werken gemeenten daar veelal aan mee. Gemeenteraden benoemen panden tot trouwlocatie, zodat daar wettelijk een huwelijk voltrokken kan worden. Hotels, kastelen, kroegen, galeries, monumentale panden. Geweldig want zo komen wij trouwambtenaren op de meest fantastische plekken. En al die locaties zijn zo wisselend van uitstraling en prijs, dat er voor ieder wel een passende locatie te vinden is.

Stijf, saai, fouten makend, of…
Maar bruidsparen lijken (nog) meer te willen. Steeds vaker ga ik als een soort toezichthouder naar een ceremonie, omdat een bruidspaar zelf een commerciële trouwambtenaar heeft uitgekozen die niet in onze gemeente werkzaam is. Dan verwacht ik ook wat, maar vaak krijg ik eigenlijk niks meer dan wat ik zelf ook doe. En heel soms zelfs ben ik getuige van een ceremonie waarbij ik zelf met kromme tenen zit. Dat heeft mij aan het denken gezet. Is dit wat bruidsparen willen? En waarom willen ze dat dan?
Actief als ik ben op het internet kom je snel achter de antwoorden. Op de één of andere manier is het imago van de gemeentelijke trouwambtenaar (abs en/of babs) nog steeds belabberd. Stijf, saai en fouten makend. Hoe dat komt? Echt het is me een raadsel. Aan mij zal het niet liggen. Zowat alle collega’s die ik ken zijn alles behalve stijf en saai en het zijn toch echt ambtenaren die voor de gemeente werken. Waarom blijft dat beeld dan toch steeds bestaan? En, wat kunnen wij er aan doen om van dit imago af te komen?
Een andere reden om een commerciële trouwambtenaar te kiezen is, omdat bruidsparen dan heel ruim van te voren al hun plannen kunnen bespreken en niet hoeven te wachten tot ze eens een ambtenaar door de gemeente krijgen toegewezen.
Volgens mij is hier gemakkelijk een wereld te winnen. Want dat lijkt me met een vlottere indeling en contactlegging tussen bruidspaar en ambtenaar opgelost.
Een ook wel heel legitieme reden om zelf een commerciële trouwambtenaar te kiezen is omdat ze die ambtenaar ergens ‘in actie’ hebben en daarom ook graag door deze persoon getrouwd willen worden. Zeg nou zelf, als je zelf zou trouwen en je kent een trouwambtenaar dan maak je die keuze toch ook. Het is tenslotte een dag die je naar eigen wensen wilt laten verlopen.
En dan is er nog een laatste reden om een commerciële ambtenaar in te zetten; en deze reden komt steeds vaker voor. Het gaat dan om paren die of op een bepaalde locatie willen trouwen die niet officieel als trouwlocatie is benoemd of op een tijdstip waarop bij de gemeente geen reservering gemaakt kan worden; of beide redenen natuurlijk. Denk dan aan een huwelijk ‘s avonds laat of op zondag in de tuin van het ouderlijk huis, in een park, op het strand of op een kasteel in Frankrijk of Italië.

De weddingplanners geven het bruidspaar creatieve oplossingen…
Voor dit soort situaties blijken aanstaande paren een creatieve oplossing te hebben gevonden. Weddingplanners sturen daar ook vaak op aan: trouw simpel voor de wet en pak dan uit zoals jullie dat zelf willen. Met andere woorden: huur een eigen commerciële trouwambtenaar in die een ceremonieel huwelijk voor jullie doet zoals jullie dat willen, waar jullie dat willen en wanneer.
Hier is dus niks wettelijks aan, het is alleen een ceremonie. Vergelijk het een beetje met wat paren doen die voor de kerk trouwen en die vervolgens die datum voor henzelf als de trouwdatum hanteren, terwijl de datum dat ze voor de wet getrouwd zijn formeel de enige echte trouwdatum is.
Dit is dus een nieuwe markt. Ach ‘nieuw’.
Sinds 2005 is de eerste commerciële trouwambtenaar al actief (Pauline Krom) en er komen er steeds meer bij. Ja, ook ik ben zo’n commerciële trouwambtenaar, omdat die markt er heel duidelijk is en ik graag bijzondere ceremonies wil houden. En nee, niet om rijk te worden. Want als je in dit vak rijk wilt worden dan moet je gewoon lekker verder dromen.
Er komt veel meer bij kijken dan je in eerste instantie denkt. Je moet inschrijven bij de Kamer van Koophandel, je moet BTW afdragen, je moet investeren, je maakt heel veel kilometers, je bent veel tijd kwijt en omdat ik ook nog gewoon fulltime werk, moet ik er vaak ook nog vrij voor nemen.
Dus rijk word ik er zeker niet van, maar ik heb wel fantastische ervaringen en ik kom op de meest mooie plekken. Het is toch ook geweldig om op een kasteel in Frankrijk een paar te ‘trouwen’. Een ervaring die niemand me meer af neemt. En bovendien is er maar één ding wat ik belangrijk vind: het paar hun bijzonder moment geven zoals ze dat zelf voor ogen hebben.
Dit jaar in september mag ik weer naar een Frans kasteel en ik kijk er al naar uit. En daarna mag ik in de gemeente Middelburg een huwelijk voltrekken. Een echt wettelijk huwelijk deze keer, want Middelburg benoemt mij speciaal voor dat moment tot babs. En deze gemeente is zelfs zo flexibel dat ze paren tegemoet komt met een kostenverlaging, omdat de gemeente zelf geen ambtenaar hoeft in te zetten. Ik ben heel benieuwd of er meer gemeenten zijn in het land die dat doen. Tot nu toe hoorde ik alleen van kosten die paren moeten betalen om een eigen ambtenaar te laten benoemen.
De nieuwe markt ligt open. En begrijp me niet verkeerd, ik promoot het commercieel trouwambtenaarschap helemaal niet, het zijn de paren die erom vragen en het zijn de weddingplanners die erop aansturen. En je kunt dan als trouwambtenaar twee dingen doen: meegaan of niet meegaan. Ik sluit een huwelijk veel liever zelf,dan dat ik moet toekijken hoe een gastambtenaar dat doet. Hoewel ik ook daar weer van leer! Dus er is hoe dan ook altijd een voordeel.